شمارهٔ ۲۲۹

ما اسیران همه مرغان خوش الحان همیم هم زبان نفس و همدم بستان همیم جمع گردیده به یک جا همه چون رشته شمع همه دل سوز هم و سر به گریبان همیم همه خاک ته میخانه یک میکده ایم همه سرشار ز یک باده و مستان همیم می کند عکس یکی جلوه در آیینه ما چشم بگشوده به روی هم و حیران همیم لیلی ما همه در عالم معنی است یکی در حقیقت همه مجنون بیابان همیم جان سپردن به خموشی ز هم آموخته ایم عشق بازان همه شاگرد دبستان همیم تیره بختان همه از آتش هم می سوزند همه آتش نفسان برق نیستان همیم عندلیب و من و پروانه نداریم نزاع آخر این قوم جگرسوخته یاران همیم پشت ما نیست خم از منت دونان چو کمان راست چون تیر به کیش هم و قربان همیم چشم سیریم و نداریم امیدی به کسی ما فقیران همه قانع به لب نان همیم نشود یک سر مو جمع دل ما قصاب بس که ما طایفه چون زلف پریشان همیم