شمارهٔ ۲۶۸

شوی هرجا دچار چشمش اظهار محبت کن در این می خانه چون وارد شوی می نوش و عشرت کن به هر حالت که باشد دستگیری کن ضعیفان را رسی بر مشهد پروانه گر روزی زیارت کن درآ غافل به تن هرگه که بینی رفته ام از خود به جز مهر تو هر چیزی که در دل بود غارت کن ز جوش کشتگان تیغ ناز خویش عالم را ز جا برخیز و بنما جلوه ای برپا قیامت کن ز هجرت مردم و یک ره مرا بر سر نمی آیی به قربان سرت گردم بیا و ترک عادت کن به تعمیر وجودم آب ده شمشیر ابرو را چه شد عمری است ویران کرده ای یک دم عمارت کن نمی گویم برون آ یا بمان بی اختیار من برو ای جان و جانان آنچه فرماید اطاعت کن لباس زندگی را نیست آسایش اگر خواهی روی چون در کفن تا می توانی خواب راحت کن حضور قلب بتوان یافت قصاب از قناعت ها تو را چون کرد بسمل باش تسلیم و قناعت کن