شمارهٔ ۲۸۳

منم در عاشقی هم طالع پروانه افتاده ز رخسار تو صد جا آتشم در خانه افتاده به هرجا می روم شوق غمت سنگ جفا بر کف چو طفل شوخ دنبال من دیوانه افتاده در این کنج جدایی هرگزم ناید کسی بر سر گذار سیل اشگم گه بر این ویرانه افتاده عجب نبود شود گر توتیا از گردش دوران دلم در زیر این نه آسیا چون دانه افتاده نسیم امروز دیگر خاطر آشفته ای دارد مگر زلف دل آرایش به دست شانه افتاده ز من احوال خال و گردش چشمش چه می پرسی سیه مستی است بی خود بر در میخانه افتاده نمی دانم چه می در جام دارد چشم او قصاب که آتش بر دلم زین گردش پیمانه افتاده