شمارهٔ ۳۰۹

به خود چند ای دل بی طاقت از افسانه ها پیچی چو موی دیده آتش هر زمان بر شانه ها پیچی گریبان لباس کعبه دل می توان گشتن چرا بر دست و پا چون دامن دیوانه ها پیچی برآید تا ز دستت مجلسی روشن کن از عارض چو دود شمع تا کی بر پر پروانه ها پیچی چو تار عنکبوت آخر در این ماتم سرا تا کی ز غفلت بر در و دیوار این ویرانه ها پیچی بجو راهی که تا از خویشتن بیرون نهی پا را به خود چون دود تا کی در درون خانه ها پیچی چو خم در گوشه گیری باش و ناپیدا بمان تا کی ز بی مغزی چو بوی باده در میخانه ها پیچی در این باغ جهان قصاب بیرون کن سر از جایی چو کرم تار تا کی خویش را در لانه ها پیچی