شمارهٔ ۳۵

چو رخ برتافت دیدم طره گیسوی یار امشب چه ها دارد به سر این اختر دنباله دار امشب خدا از فتنه های موج این طوفان نگه دارد شدم دریا نشین از گریه بی اختیار امشب به قربان تو فردا فکر از خود رفتنی دارم ز اشک و آه حسرت می دهم سامان کار امشب ز حیرت با خیالش تا سحر در گفتگو بودم به کار آمد مرا این دیده شب زنده دار امشب کند هر دم به رنگی یاد یار ازگریه مشغولم مرا دارد غم او همچو طفلان در کنار امشب برای خویشتن تدبیر از این بهتر نمی دانم که با بی اختیاری واگذارم اختیار امشب به یاد زلف و چشمش بسته در فتراک دل ها را مگر می آید آن برگشته مژگان از شکار امشب قمارم عشق بازی بود با دلبر ندانستم که خواهد برد از من چشم فتانش قمار امشب ز زخم تازه برمی دارم ای قصاب مرهم را اگر بندد به خونم یار پا را در نگار امشب