شمارهٔ ۲

اگر دانستمی آیین آن زلف پریشان را ز پا بگشودمی یکباره قید کفر و ایمان را ز سرگردانی دل پی بدان زلف سیه بردم که چون بیننده گویی دید غلطان یافت چوگان را حدیث توبه زاهد با خمار آلودگان کم گو که بس بستند و نتوانند محکم داشت پیمان را زنزدیکی نگار خویش را در بر نمی بینم نبیند در درون دیده مردم چشم انسان را دل بلبل ز بال افشانی مرغ سحر خون شد که میدانست توام صبح وصل و شام هجران را تو سیرابی ترا امواج دریا وحشت افزاید درون تشنه داند لذت طغیان طوفان را خریداران تهی دستند زآن ترسم که نیکویان متاع حسن برچینند و بربندند دکان را غبار از عشق دارد گنجی اندر دل نهان ساقی خرابش ساز تا پیدا کند آن گنج پنهان را