شمارهٔ ۹۲
غ غبار همدانی
0
Altın Yaprak
ساقیا در دادن دردی چرا اندیشه داری
درد انصاف است آخر اینکه اندرشیشه داری
ای سهی قامت چه سرواستی که آب لطف و خوبی
میخوری از جویبار چشم و در دل ریشه داری
صد هزاران زخم دارد بیستون از عشق شیرین
تا کی ای فرهاد مینالی که زخم تیشه داری
تا به کی در سایۀ مژگان خزی ای چشم جادو
طرفه آهویی که همچون شیر جا در بیشه داری
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş