شمارهٔ ۹۲

ساقیا باده ده بهار گذشت رونق عیش روزگار گذشت در میخانه و سر خم را باز کن وقت انتظار گذشت آنچه داری بریز در جامم دردسر بی حد از خمار گذشت شاهد گل ز بوستان امروز توسن باد را سوار گذشت از پس محمل جمازه گل ناله بلبل و هزار گذشت چشم نرگس به هر طرف نگران از ره باغ شرمسار گذشت اقحوان بر امید اردیبهشت دیده اش بر قفا دچار گذشت ضیمران پایمال صرصر شد کله لاله ز افتخار گذشت نوبت عهد بوستان افروز چون وفا و وصال یار گذشت جام را زورق یم می کن لنگر صبر از قرار گذشت خیز و این وقت را غنیمت دان فرصت عمر بیم دار گذشت حبذا چنگ و شاهد و لب جو مطربا ساز کن که کار گذشت طغرل از جبر چرخ می نالم به من از جبرش بی شمار گذشت