شمارهٔ ۱۹۱

موسم گل چون حریفان جای در بستان کنند عندلیبان را ز جای خویش سرگردان کنند عاشق از مردن نیاساید بگو با اهل مصر در لحد روی زلیخا جانب کنعان کنند پر مکرر شد ز خامان دعوی پروانگی شمع را ای کاش امشب ساعتی پنهان کنند برنمی گردد به فریاد از سر بازار گل عندلیبان در چمن بیهوده چند افغان کنند همچو خاکستر ز آتش بی نیاز است آنکه سوخت نیم جانان همچو شمع آتش غذای جان کنند بر خلاف رسم پیشین گلرخان شهر ما ساعتی صد عید و در هر عید صد قربان کنند کفر و ایمان را ز من عارست قدسی چون کنم گر ز ناشایستگی بر من مرا تاوان کنند