شمارهٔ ۱۹۱

خجسته زمانی و خوش روزگاری که بازآید از در مرا چون تو یاری ز رویت بهشتی شود مسکن ما به هر گوشه ای بشکفد لاله زاری به سرو روان تو گوید دو چشمم کجا می روی از چنین جویباری لبم را توقع بود پای بوسی که را زهره باشد حدیث کناری به هر مرغزاری رسیدم ندیدم گلی کان ز رویت بود یادگاری به شکرانه جان را برافشانم آن دم دریغا به از جان ندارم نثاری کسی را که باشد وصالت میسر زهی خوش حیاتی عجب کار و باری مبارک زمینی که شهر تو باشد به هر موسم آنجا بود نوبهاری کجا یاد جنت کند مهربانی که بر خاک کوی تو گیرد قراری به امید روزی که روی تو بینم به سر می برم عمر در انتظاری سگان را مجال است بر آستانت خوشا وقت ایشان مرا نیست باری به اقبال وصل تو باشد که آرد همام از فراق تو جان با کناری