شمارهٔ ۳۰۸
ق قدسی مشهدی
0
Altın Yaprak
گیرم ز دل به بادیه غم سراغ خویش
باشد چو آفتاب دلیلم چراغ خویش
بلبل شود ملول چو گل بو کند کسی
در باغ ازان چه غنچه بگیرم دماغ خویش
در باغ ما و لاله ز یک خاک رسته ایم
هرگز نیفکنیم سیاهی ز داغ خویش
از داغ دل ز شکوه ببندد دهان خود
گر لاله را بریم به گلگشت باغ خویش
بوی می ام ز خویش برد می چه حاجت است
چون لاله بشکنم به نسیمی ایاغ خویش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş