شمارهٔ ۳۰۸

ق قدسی مشهدی
0 Altın Yaprak
گیرم ز دل به بادیه غم سراغ خویش باشد چو آفتاب دلیلم چراغ خویش بلبل شود ملول چو گل بو کند کسی در باغ ازان چه غنچه بگیرم دماغ خویش در باغ ما و لاله ز یک خاک رسته ایم هرگز نیفکنیم سیاهی ز داغ خویش از داغ دل ز شکوه ببندد دهان خود گر لاله را بریم به گلگشت باغ خویش بوی می ام ز خویش برد می چه حاجت است چون لاله بشکنم به نسیمی ایاغ خویش

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.