شمارهٔ ۳۴۸

شود هر موی بر تن شعله گر پاس فغان دارم من این فواره آتش ز مردم چون نهان دارم ز دامن تا گریبان غنچه خون رسته از اشکم بهار ابر چشمم آب و رنگ زعفران دارم نیم آگه ز کیش برهمن لیک این قدر دانم که بیتابانه هر دم حرف کفری بر زبان دارم ندارد ناله تاثیری ز من پرسید اهل دل که شب تا روز صد پیک دعا بر آسمان دارم ز ناکامی نگریم فاش اگر از غیرت دشمن ولیکن در بن هر موی چشمی خونفشان دارم غمم پوشیده چون ماند که با هرکس ز بی طرفی ز راز دل به خون آغشته حرفی بر زبان دارم دلم از گوشه گلخن به گلشن کی کشد قدسی خزان آتشم ننگ از بهار بوستان دارم