شمارهٔ ۳۷۳
ق قدسی مشهدی
0
Altın Yaprak
من تیره دل و نورفشان شعله آهم
دارد شب مهتاب ز پی روز سیاهم
غم می کشدم خواه وطن خواه غریبی
هرجا که روم روزی برق است گیاهم
بر هر سر راهی که تو یک بار گذشتی
چون نقش قدم تا به ابد چشم به راهم
روزی که مرا رفت سر زلف تو از دست
خندید فلک بر من و بر بخت سیاهم
بر هرچه فکندم نظر آلوده به خون شد
خون گشت ز همخانگی اشک نگاهم
قدسی منم آن کافر عاصی که به دوزخ
آتش عرق آلوده شد از شرم گناهم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş