شمارهٔ ۷۲ - دل زار

بگو با این دل زارم کشد جور و جفا تا کی کجایی لذت شادی غم و درد و بلا تا کی شدم بیگانه از خویش و نگشت او آشنا با من کند بیگانگی چندین به من آن آشنا تا کی مکن قصد چو من در ره فتاده از برای تو ز حد بگذشت مشتاقی نیایی سوی ما تا کی دلم طاقت نمی آرد تو هم انصاف پیش آور ز تو جور و جفا چندین ز من مهر و وفا تا کی برو ای جان از آن گلزار بویی سوی من آور کشیدن منت بسیار از باد صبا تا کی گشایندم قبا تا من بیاسایم ز عمر خود گره در دل مرا باشد از آن بند قبا تا کی گر او را کشتنی باشد بکش ور نه کن آزاد ش بود در دست تو محیی اسیر و مبتلا تا کی