Mavi-

o sabah kaç sabah birikintisiyle yüzüme topladın günahlarını ayışığından çalıp beni kalbinin sahralarına ıssız bir şehrin hücrelerine kara bulutları indirdin sahiller uyuyordu ve tüm insanlar başucumda... -maviye asılan adam ölüyordu- şimdi sen sessiz vedanı kimseye uyandırmadan sarı duvarlara soğuk geçmişini iliştirip gittin ama gittiğin yerde bittin adres değiştirdi ölüm korkusu izlerin beyaz aynalarda güzelliğimi bozamazsın benim ağustosun yok şiirlerin yok hatta kimselerin dönme arkana -bütün çizgilerini bozdu yağmurlarım- geride bıraktığın yalnızlığın ırzına geçti gün ve birazdan sana dönecek suretin güneşin gölgesinde sallanmakta gece perde kapanmakta bak bu son oyunun son şafağın hatta son ışıkların uçabilirsen uç seni bütün boşluklarım tanır rüzgarın benim düş/me bana -gökyüzünden bakışlarımı çektim- umut kalbimi çeliyorken ayaklandırma aklımı ben gizli bir kıvılcım göğünden uzak var git yoluna maviden süzdüm karanlığı artık hiçbir şeyimsin yokluğunu öldüresiye dövdüm nasıl susarım ruhum mutluluk çarpar sabaha yakın bir vakit gelsen de uykum tanımaz seni -siyah dalgınlıklarınla hayata susarsınız-