Kaç Kez Öldüğümü Unuttum

aynaya bakan bir tarih düştü yüzümden nazlanırcasına gelişsiz gidişlerin çıplaklığını kuşandı yüreğim baharda yeşiller fısıldaşırken kimler emzirir ki hüznümü zaman sakla yanaklarında gülücüklerimi ansızın rüzgar gelip çalmasın kapını nadasına bıraktıklarım benim son nimetlerim bir vakit kullanılmış fotoğraflarla savruldu kırmızı düşler korkular vardı çocukluğumun ellerinde ve soluğumda seni sevmek aklımı boğdu sabahlara eklenen bu hesapsız yağmurlar oysa iz değmemiş köşelerde kendimi arıyorken uyuyan sancı dirildi yoluma simsiyah büyüdükçe ne çok şey birikiyor avuçlarıma hepsi de darmadağın cennet ve cehennem arası değişiyor rengi güllerin sessiz acılar eşeledikçe toprağı ah... nereye dokunsam kurcalıyor geçmiş beni bir de güneşe değsem kırılmasa ellerim yığılmasa cesed gibi üzerime yangınımdan arta kalan denizlerim hep kıyılara vuruyor sular beni kaç kez öldüğümü unuttum dilsiz çığlıklarım sen anılarımı maskeleyen saf sızı kimbilir hangi maviyi tutarken yalnızlığın yüreğinle dönüp dolaştın ve durdun karanlığınla beyaz sokağımda gözlerin suçlu gözlerin kançanağı senin sırtında soğuk ve mor gecelerle beynimi taşladın damarlarım şımardıkça olur olmaz her sebepten cinnet geçirdim dağ gibisin içimde bu yüzden yitirdim koynumda adreslerimi hadi bir şaşkınlığına geleyim düşür beni ağzından koybolayım farkında mısın tarihler önce kin sonra kan kusuyor saatlere her baktığımda aynaya öldüğümü sanıyorsun