Cevali'den Artakalan

"gördüm geceye uçuyordu serçeler. gidiyordu sekine... öylece yürüyordu gölün en haki yerine. 'aşk sinemde dare çekilmiş bir münzevi savaşçı… kardeşlik, yüreğime şehrayinken, bütün kanadı kırık serçelere dermen ölümdür' diyordu. gidiyordu." steril korkular kuşanan çiçeklerimi soldurmadan nasıl avuturum delilik fanusumu közlüğümde sönüşe saldığın sevdalara bir kibrit bile örebilir parmaklığı hayatımın bu berceste faslını sayıklarım diye… korkuyorum, dişlerim çıldırınca sökülür de konuşurum diye. zülfenin anlamında yitirdim adını, hayıflanmıyorum. ürperiyorum, burçları düşerken helecanımın. beyaz ateşini kaybedince dünya biliyorum, ağlayacak o zaman forsalar sapan tutmayı sevecek çocuklar ceplerinden düşürecekler telden mermileri benim; şimdi ekinlerine düşen kölçeri seyreden bütün poetik yanımı saçlarına vermiştim oysa şimdi ben, heyemola nöbetleri bekleyen ırgatbaşı duruldu şiirin ummanı içimde. sanırım artık gözlerimden müeccel kinler, esrik bütün yüzlere zerkolunabilir. sanırım elhapı çalacağım çocuklardan susacağım… çenesini kaybetmiş şehirlere yürürken gidişinden artakalan çıbana yaslanarak… sürdüğün sumağı süzerek içimden ben, hüzün dağlarında cerenlerle ağladım. senden sonra çiçeklerim çığırdı ağıdını bana biliyorum hiç ceran olmadı o kadınlar bakışlarından hep irkildi gri çehreler biliyorum, baharıma vecd ile işledim bu depremi bu arakesiti gözlerine adadım, hiç çekinmeden. sen yüreğimin cevalisinden biri / sürgün küreğe mecbur forsalar gibi gitmelisin. ahını bırakmam serçemin hiçbir şahandan sen de sunaklar istiyorsan sevdana… var git ufkumdan… var git yoluna ya da kabul et bu deprem senin için yalnızca.