Gidemem

siyah bir benim dünya yüzünde gidemem kır çiçeklerim var gözlerinde farkıma vardığımdan beri tırnaklarım uzuyor kirleniyor saçlarım gamsız sevgiler akıyor içimden kırık tasvirlerle konuşuyor beynimi tırmalıyorum uyanmasın çocuklar düşlerinden tam da yıldızlar kayarken gecede böğrümde bu ağrı farkıma vardığımdan beri duraklar soruyorum kendime en dar vakitlerde yağmur gibi boşalan caddelerden esmer anıtların önünde kamburumu gizlemeden bekliyorum mahzenimde bir başıma değilim gidemem şimdi ansızın sıvalı değil paçalarım toz toprak içindeyim siyah bir benim dünya yüzünde gonca umutlarım var göklerinde gidemem kır çiçeklerim var gözlerinde