Sürgü Düştü Sözüme

konuşamıyorum uysal deliliklerin sararmış saçlarına verdiğimden beri sözümün kilidini... kulaklarım çakal ulumalarına karşı yarasa tüyleriyle boğuşur dağılan cüzlerini toplarken kalbimin gecelerde üç kalem kırılganlığı içimde üç med-cezir sarhoşluğunda deniz üç yara var içimde kanayan konuşamıyorum... neden sessizdir mezar taşları neden susmuşsa akrepler sanki elleri kınalı gelin sessizliğinde gece gecenin soğuk nefesi geziniyor usul usul gençliklerin dağ yarması ensesinde sisliklere kanatlanan kuşlar geliyor gözlerimin beyaz perdesine şafakların önce ufka doğduğunu söyleyen mısralar dudağıma tıkanıyor tellerde kalıyor melal bakışlarım üç dağa çarpan üç ırmak var ellerimde kaynayan üç vadiye kapanıyor ayağımın patikası konuşamıyorum... tabut tahtaları çakmalıyım caddelere barışmaya dair ne varsa yaprakların yeşil yeşil uçuşan nefesinde dökmeliyim içimden caddelere iksiri çözülüyor al çamurlara batmaların hırsız yutağına duruyor gençliğin yaldızlı gömütleri gömleğime iliştirilen uyumsuzdur tırnağı dirseklerimin nasırını yokluyor geceleri... zihnimde yeşeren üç başak üç damla kan damlıyor saçlarıma üç damla yaş dökülüyor gözlerimden açılıyor yüreğimin kilidi donuyor dişlerim sesim gecenin karasında konuşamıyorum...