Dair

yaprak damarı genişliğinde bir gece ağaç olsan sığmaz bedenim kirpiklerim taşıyor ya da onlar kelimelerim kum ve toz cama dönüşen rahim kadar ellerimin hicreti değil mi saçlarından boynuna inişim sokuluyorsun bir bukalemun gibi laciverde laciverde baştan aşağı gül ve piyano tuşu içindesin seyyah bir müzik geziyor bütün omuzlarında kelimeleri ittikçe yüzün kağıda geliyor ellenmiş bir yürek tadı ağzımda sen uyuyorsun yağmur çapraz yağıyor insanı azarlar gibi orantılı bir korkuyla ölüyor insan topuklarımda meleklerin diş izleri