yaprak damarı genişliğinde bir gece ağaç olsan sığmaz bedenim kirpiklerim taşıyor ya da onlar kelimelerim…
bir deniz olmalı buralarda bir deniz... yoksa neden bütün nehirlere paralel aksın dudakların…
bir öykünün girişinde bekliyorum seni ve tabi ki öyküden kaçmak için kristal bir küllüğün içinden…
biri gidiyor biri! ölmek gibi saçları saçlarımdan kalkıyor eti etimden, sanki biri…
içimde bir damarın tıkanmışlık hissi var bir şeyler akmıyor sanki bir şeyler gitmiyor kalbime eski püskü…
sabah saat dört buçuk kaşla göz arasında bir gözkapağı oynayıp duruyor görüntüyle yalnızlık mı büyüyor…
hiçbir sorunun cevabı değil yüzündeki anlam ellerindeki sokulgan acizlik ne kadar masum ne kadar alımlı bir yoksulluk bu…
1
bir an geliyorsun bir kadın gibi dağınık uzak kentlerden gizbe yıldızlarla ağzında çok söylenmiş bir türkü heybende karadut…
1
ve işte kopan karanfil kafaları kırılan mercekler bir yerden başlamalı çünkü yalnızlığa yakın mesafeden bir atın bileği gibi…
gözlerimi çatlatan bir baş ağrısıyla aniden sol yanıma iniyor gece tanrının en eski emirlerinden biriyle inciniyorum kocaman, beyaz bir üçüncü gözle…
bir tutam akrep tozu siliyorum ileri alınmış bir saatin zaman kaybından havada kurşunlar yavaşlıyor kuşlar orgazm oluyor aman!…
yağmuru kurcalıyorum akşamdan beri üstüm başım el emeği asit portakal şekeri bir avuntuyla oynuyorum…