İhanet

hiçbir sorunun cevabı değil yüzündeki anlam ellerindeki sokulgan acizlik ne kadar masum ne kadar alımlı bir yoksulluk bu birkaç bira içmişsin sanki biraz uykusuzsun yorgunsun ama değil hiçbir sorunun cevabı değil ağlaman dudaklarını dudaklarına boşalttığın adam adamın duyduğu ince haz şöminede ısıtılan antik şarap gibi tırnaklarımda bir mektup akıntısı ve piyanistin uzun parmakları kıpırdıyor bütün gece asırlardır oturduğum bar taburesinde uzak ve bilmezden gelinen bir yara açılıyor avuç gibi, en bakir organımda çok sürmez kapatır kendini o kusursuz örümceğin salgısıyla elime uzuyor saçların aniden ve saçlarındaki tanımsız platin mavi uzuyor hiçbir sorunun cevabı değil yüzündeki anlam kollarındaki nil'in kıyısında eski mısırlı bir avam kucağında saçsız bir bebek boğazda gemiler uzuyor denizi öksürterek sokuluyorsun asma bahçelerden çanakkale'ye biraz dalgınsın bir o kadar mahçup hiçbir sorunun cevabı değiliz bu gece duman çıkıyor müzikten müzik duman kaybediyor ruh sürtünmesi bir sevişmede mektup mürekkep kaybediyor yarasından pardösünü asıyorsun sen gözlerimdeki çıkıntıya sesin sıçrayan bir kan parçası gibi pıhtılaşıyor havada sanki suçluyorsun kendini bırak suçlama.