Dış Hatlar

bir öykünün girişinde bekliyorum seni ve tabi ki öyküden kaçmak için kristal bir küllüğün içinden ılıkıslak geceye bükülüyor ellerim duman bir harfi düzeltiyorum hemen birden suya dokunuyorsun dalga dalga açılıyor mehtap uzun ve ince nilüferler genişliyor parmak izlerinde ben bir harfi düzeltiyorum sen tabiatla oynuyorsun içimde neresinden tutup yazmalı şimdi gözlerini denize değdikçe yaraya açılır gibi gizlendiğin her yerde meridyen kesiği bir kent bir kırık şato bir kum bir ter bir tuz ve bir mandolin sesi hükmeder ağzından kalma yalnızlığıma dağılıyorsun porselen damarlarım yoluyla yordamıyla bütün dünya'ya -enjekte küllerim ben seni bir yangının tersinde bekliyorum ve tabi ki oradan kaçmak için geriye gittikçe yazılıyor bütün şiirler her nasılsa bir kedinin ürperen gözlerinden anlıyorum bunu o an tanrı senin gerdanını yaratıyor ansızın kimseler ve ülkeler yok ses ve seda ve sakınca yok var bir kedi parıldaması ve sıkışmış bir kainat uğuldaması birden sevişiyoruz koynunda kuşlar patlıyor birden nereye doğru eğilmek gerek bilmiyorum bir şiirin girişinden anlamalı bunu.