Daralma

Sokaklar gökyüzü insin diyedir aşağı Çocuklar oynasın diye Sokaklar pencereler baksın diyedir birbirine Dertleşsin diye Önce yüzüyle eskir evler Yavaş yavaş kaybeder beden ısısını Sesi yetmez olur da odalara Bahçelere zor atar kendini Suskunlaşır kapılar, pencereler uykulu Dört duvarın sohbetidir oda Evler hâlâ konar göçer çadırı çoğumuzun Ölümü büyüttüğümüz ipek kozalar Öyle daralttık ki içimizi Bir saksılık toprağa yer yok Herkesin kendini gösteriyor pusulası Ağaç kendi göğünü biliyor sadece Ve tüm yolculukların sonunda Oteller kolayca terkedilir de peki ya evler... Gonca Özmen / Çıkın Dergisi Haziran 2001 sayısı