Küskün

Aldım denize bıraktım yüzünü sessizce Suda dalgın bir mitos bir balığın ağzından Kentleri anlayınca gördüm mahcup serçeleri Saçaklar küskün ahşabın dilinden Gürültüsünü emziremez olmuş toprak Bir ağaç gölgesine uzanıvermiş bir ev Günler de ölüp gidiyor anılarını yazamadan Giderek eskiyor akşamın sesi Ve sen alacakaranlıkta belli belirsiz anımsanan Uzunca bir yolu gider gelirdi gözlerin Beni öpersen tüneklerim dağılır zamana Avlun olurum arsız otun Ah! Dinsel diyalektik: arzu ve günah Saklarım tenimde kumaşa batan iğneyi Ağırlaşır taş plak, kan kesilir gece Sonrası ürkü, bir çağ yenilgisi Söz soyunup çıkarken kabuğundan Saydıkça çoğalıyor saydıkça hamam böcekleri