Versos a *

G Guilherme de Azevedo
0 Altın Yaprak
Eu sou, mulher suave, aquelle antigo louco, O triste sonhador que o teu olhar cantou, E que hoje vae sentindo, o sonho, a pouco e pouco, Fugir como o luar d'um astro que expirou! Que morra, porque, emfim, bem longo elle tem sido E tempo é já, talvez, da Morte desposar O sonho que em minha alma entrou como um bandido E só da vida sae depois de me roubar! Eu devera amarral-o á braga do forçado, Como a Justiça faz aos despreziveis réos, E lançal-o depois á valla do passado Aonde o fulminasse a colera dos céos. Mas não; quero embalar-lhe os ultimos momentos Ao som d'uma canção das quadras juvenis, E amortalhar depois—em doces pensamentos— No manto da saudade, os seus restos gentis. E quando elle seguir ás regiões saudosas, Aonde todos nós iremos repousar, Ao esquife hei de atirar-lhe as derradeiras rosas Que dentro de minha alma houver por desfolhar! Ninguem profanará seus restos adorados, Que em paz irão dormir n'um fundo mausoleo; E quando alguma vez já hirtos, regelados, Acordem, por ventura, á luz que vem do céo; Em vão tu baterás, ó sonho, á fria porta Que em breve has de sentir fechada sobre ti, Porque a tua Memoria, emfim, já estará morta, E não te escutarei... porque também morri!

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.