Aron (1)

oysa başındaydık daha kuramadığımız dünyanın umut ekmiştik titreyen yüreğimize sevda biçmekti düşümüz vardın hani? olacaktın hep de.. bahar doğumdu hani? bu ölüm zamansız be Aron! göremeden daha dokunamadan ellerine vurulamadan gözlerinden gönüllü hangi soysuz korkuya kurban ettin bizi? dünün diyetiydik hani bize? hani Dostoyevski'nin keşfi misali umuttum yaşamdım sende? bak titriyor hala sendeliyor yüreğin vazgeçemeyeceksin Aron korkacak korkun sevdamızdan! hey kara yağızım hey kartal bakışlım daha şiirini yazacaktım sana mutluluğun bana gelecektin hani uçarca ve bana gel demiştin hani? çocukluğuna gidecektik koynunda yaşayacaktık yeşilin köyünü öpecektik hani toprağından arıtacaktık geçmişten şelalesinde sevdamızı! ah Aron meleğimiz bir de yağmurla gelen hani acıdan doğan hani perçinleyecektik gülüşlerinde aşkımızı? biz üç kişiyiz diyecektim ben sen soracaktın Bedirhan'ı kıskanacaktın Rodin'i sesimi hatta kulaklardan adımı sayfalardan! ah be Aron! sustun ya zamansız kalktı ya atlar şaha vurdun ya şakağından yüreğimi? söylesene neye gülüp neye ağlasın Mezo'n şimdi bulduğuna mı seni asırlar uzağından kaybettiğine mi düşürüp kirpiklerinden? hani dua etmiştik bulmaya hani delerce dağlarını sanalın tutunca şükretmiştik hani sevinciyle bayram çocuklarının... biliyor musun Aron? belki seni ama... kaybetmedim hala umudumu elim solumda dilim duada bekleyeceğim yeniden doğumunu!