Kıyamet

aklım… dedi kadın ne çok tokat atmakta beynime şimdi sersemliğine saklı eline kör bakan sarhoşluğuna red edip renklerin armonisini mavi kılmalarına seni nirengisi sayıp adını ardından sepelek yolculuğuna… / bir filozof gülümsüyor bıyık altından… gözlerim… dedi kadın ne çok hesap sormaktalar pınarlarına şimdi değmezliğine katlandıkları ağrılara yaşlara aymazlığına akan yalanlarına pişkin yavuzluğuna bön bakan üçkağıt açmalarına umuda asrı kıskandıran gecelerde koynuna sığınmalara… / bir timsah gülümsüyor bıyık altından… ellerim… dedi kadın ne çok kanatmakta yüreğimi şimdi cefana borçlu pençeleriyle yırttığına rahmini göğün gün aşırı yeniden doğmalarına aşık atıp milatsız sevdalara tarihe aşkı yazmalarına… / Mem ile Zin gülümsüyor bıyık altından… dilim… dedi kadın ne çok kanatmakta yeminleri şimdi küfre bin tövbe bozup imgelerine en söylenmemişini en maviye boyayıp alnını taçlandırmalarına… / Bektaşi gülümsüyor bıyık altından… yüreğim… dedi kadın ne çok kaplumbağalaşmakta sevgiye şimdi bakışlara arlanmakta / alaycı tuş olmakta infazlara / yargısız Brütüs kalleşi sırıtışlara havlu atmakta… / Köroğlu gülümsüyor bıyık altından… ve bedenim dedi kadın son dermanıyla farkında mısın? Dünyayı dolayıp beline kendini yakmakta! / Neron gülümseyemedi bıyık altından… konuştu... 'Bu bir Kıyamet! '