Gazel

bir melek müjdesi uçurursun gökyüzüne içinin cam kulelerinden. kırılgan, nahif. kanadında yağmurlar taşıyan bir leylek fırtınası geçer, gözlerinin hüzün mevsiminden. tutar yollara vurursun kendini tüm şaşkınlığın üstünde, tüm acemiliğin, yağmurda çiçeklere su verirsin; acılar biriktirdiğin kentin nehirlerinden. giderek başkalaşırsın tutulduğun ayandonda. ismini unutursun çiçeklerin, sokakların adını, bildiğin bütün şarkıları, unutursun. durup hayata bakarsın içine çekildiğin bir nihilist kuyunun derinliğinden. her köşebaşında bu şehrin, gölgen karşılar seni. her sokakta yankılanır ayak sesin, senin değildir aynada gördüğün yüz, tutunduğun herşey inkar eder parmaklarının izini, kaçamazsın; kuşatmacı yakarıların hiçliğinden. artık yabancısındır yunus gülüşüne içirdiğin sevincine, kuşlara su vermeyi unutursun, kirletilmemiş bir şey kalmaz, anlatılan hikayelerin öznesinde. pıhtısında, çaresizlik birikir yaralarının kanar kanadıkça, saramazsın. artık kendine sorduğun tüm sorular yanıtsızdır. çırpındıkça kanatlarından bir tüy daha dökülür. bir çıkmaz sokak telaşında, ateş ile sınanır sabrın. içindeki turkuaz adada kendine çıkan yollar, seni soluksuz koyan sevdalar, kaybolduğun her semtte bir soru işareti gibi yakana yapışır ve, artık öğrenirsin ki, ölülerin yasası; ardında kalanı, eksik bırakmaktır. ( Gökyüzüne müjdelenen tüm meleklere ) 13.Haziran.2006.Çarşamba