İsa Gibi

anne yakardı tanrılara. kristal bulutlara kuşlar havalandı. ve kıvılcım yağdı şahanın kar yanığı kanadından, bir gelincik gibi titreyen avuçlarına. * yağmurlar dilendi zehir zemberek; hastalıklar, yokluklar, türlü türlü acılar, ve ölüm dilendi. incinmesin diye; karnında taşıdığı, döşünde emzirdiği, yüzleri yüzüne elleri ellerine benzeyen, iki gözünün bebeği, hazan yaprağı gibi üstüne titrediği kuzular. * sundu tanrılar sofrasına; “amin” yerine, “lütfen”li dualar, “benim dağıma yağsın” dedi evlatlarımın yerine bütün karlar. ve bir deli sağanak olup yağdı bütün marazlar. tarlasında kanser yetişti vücut ikliminin. nikotin ağaçlarını kuşattı yelkovan, birer birer patladı iç organlar, kör oldu göz, yıldırımlarla indi nüzul, ve ölüm meleğinin neşterindeydi son söz. * bu kar yağmasın diye, kuzularının başına anne gerdi sinesini acıların ve ölümün sağanağına. gölgesinde yiğit yetişen koca dağlar gibi. uğultulu tepelerden seslendi Aragon; dağ olmak için taş olunmalıydı, taş olmak için ise, toprak. kuzuların o bildik sessizliğiyle ve gözlerinde fırtınalar estiren iç ayinleriyle; ..toprak oldu anne. 27.Ekim.2004-İstanbul