Masal

şimdi ne demeli sensiz günlere ya da ne söylemeliyim sensiz bahara bırakıp gidişinin ilk yıl dönümü dudağımda tadının olmayışının ilk senesi... küçükken hayallerim yoktu benim, kurabileceğim, hatta başrolünde oynayabileceğim herhangi bir hayalim olmadı benim ne bir masal anlatan ne de bir türkü söyleyen oldu, ninnilere bile hasretliğim vardı... ilk okulu tahtadaki yazıları silen bir çocuk yüzüyle bitirdim ama yine de hayallerim yoktu benim ne cam kenarlarında yıldızlara baktım ne de bir kış günü sobada kestane kızarttım... orta öğretimim top peşinden koşmakla geçti dua etmeyi bile bilemedim ne geçmiş günlerin affı için ne de gelecek günlerin hayrı için... nasıl olduğunu bilmeden bir anda büyüdüm sanırım artık çok geçti dua etmek için lütfen olmasın diyemeden kendime bile söyleyemeden ilk okul çocuklarının bile inanmayacağı şekilde aşık olmuş masallar anlatır türküler söyler olmuştum... en saf en yalın halimle sevmiştim seni her masalına inanır her sözüne kanar olmuştum seni aşk kendimi mecnun sanmıştım sen leyla olamazdın bir insanın özellikleri seni anlatamazdı... sonraları tattım yalanı öğrendim yorgan altında ağlamayı anlattığın her masalın kaybedeni olduğumu... ve artık gidiyorum bu masal diyarından masallar mutlu bitmez biliyorum beni sevmeni ya da bana artık masal anlatmanı istemiyorum...