Sustum...

sus sadece sarıl herhangi bir sözcük çıkmasın iki dudağının arasından sus sadece sarıl bedenimi kavramana gerek yok sadece ruhumu sarsan yeter... hani gideceksin ya bu gecenin sabahında bir daha konuşmam susarım ne adımı bilir denizler ne de gülüşümü görür tekrar martılar sadece susarım sessiz çığlıklar atarım yüreğimde ama bir daha istanbul duymaz sesimi koyu bir çay demlerim kendime suskunluğum gibi onu da içerim sessizce sadece susarım iki yapraklı bir yonca bulurum belki de şehrimin en güzel yerinde, biri sen biri ben ama yine de susarım en güzel hayallerim düşer peşime gamzelerin gelir aklıma sadece susarım sabaha varmaz ya gözlerim kelime oyunlarına artık gerek yok sadece seviyorum ve her gidişinle birlikte ben sana susuyorum suskunluğum kendime suskunluğum bize suskunluğum aşk denilen şeye, hani alıp başını gidiyorsun ya bir başına uzaklara bütün suskunluğum aslında hiç olmamış sana...