Gözyaşı Hayat

üstüm başım kan, revan önüm arkam polis ellerim kelepçede geziyorum mahpushane mahpushane beynimden kan sızıyor ıssız sokaklarda dolaşıyorum yüreğim darda ve ben marmara çırasında yanıyorum yanıyorum kurtaran olmuyor ağlıyorum teselli eden olmuyor ölüyorum ağıt yakan olmuyor yüreğimi elime alıp geziyorum artık istanbul da beni anlamıyor demir parmaklıklar ardında çürüyorum lodos vuruyor yüzüme proleter isyanlarına karışıyorum polis beni alıyor sorgularda çürüyorum sonra memleketin sesini dinliyorum gene bir ana ağıt yakıyor oğluna diyarbakır türküsü söylüyor öbürü ve gene bir çocuk tiner çekiyor ben yanıyorum yorgun ve kirli akşamlarda seni arıyorum kuytularda seni arıyorum yıldızlara seni soruyorum ama bulamıyorum ben ölüyorum rüzgarlara karşı koyuyorum soğuğa dayanırım diye kendime cesaret veriyorum başkaldırıyorum hayata uçurumlarda dolaşıyorum devrimleri seyrediyorum kavga ediyorum sokaklarda ama seni bulamıyorum sürgündeyim şimdi memleket hasreti sardı beni bit ve fare dolu hücremde seni hayal ediyorum ve ben her seni düşündüğümde bir daha ölüyorum