شمارهٔ ۱۱۵

در ازل باده کشان چون گل پیمانه زدند ماند یک قبضه از آن سبحه صد دانه زدند دل دیوانه عشاق چو شد خانه راز قفلی از عقل و خرد بر در این خانه زدند سخت حیرانم از این قصه که صاحب نظران تهمت عقل چرا بر من دیوانه زدند دم ز اسرار حقیقت چو نشایست زدن پرده ای بر سخن از قصه و افسانه زدند یک نوا بود گهی از لب منصور و گه از نخله طور و گه از استن حنانه زدند گه ز سیمرغ و گه از قاف سرودند سخن گاهی از شمع مثل گاه ز پروانه زدند این همه بعد مسافت ز ازل تا به ابد یک قدم بود که با همت مردانه زدند مسند خواجگی از دست نهادند ز شوق پشت پا بر سر و بر افسر شاهانه زدند دولت پیر مغان بود که نوبت گه او گاه در کعبه گهی بر در میخانه زدند کاروانهای عجب با دف و ناقوس طلب جرس از ساحت چین تا در فرغانه زدند خیمه سلطنتش را که نگنجید به عرش در فضای دلی آشفته و ویرانه زدند گاه از آن چهره مثلها به رخ لاله و گل گاه از آن طره سخنها به لب شانه زدند به خیال لب میگون تو در بزم طرب چه سخنهای عجب کز لب پیمانه زدند رمزی از زلف تو و نکته ای از خال تو بود این مثلها که گه از دام و گه از دانه زدند این سخنها که غریب است به گوش دو جهان ناله ها بود که عشاق غریبانه زدند