شمارهٔ ۱۹۶

گوهر خود را هویدا کن کمال این است و بس خویش را در خویش پیدا کن کمال این است و بس سنگ دل را سرمه کن در آسیای رنج و درد دیده را زین سرمه بینا کن کمال این است و بس هم نشینی با خدا خواهی اگر در عرش رب در درون اهل دل جا کن کمال این است و بس هر دو عالم را بنامت یک معما کرده اند ای پسر حل معما کن کمال این است و بس دل چو سنگ خاره شد ای پور عمران با عصا چشمه ها زین سنگ خارا کن کمال این است و بس پند من بشنو بجز با نفس شوم بد سرشت با همه عالم مدارا کن کمال این است و بس ای معلم زاده از آدم اگر داری نژاد چون پدر تعلیم اسما کن کمال این است و بس چند میگویی سخن از درد و رنج دیگران خویش را اول مداوا کن کمال این است و بس سوی قاف نیستی پرواز کن بی پر و بال بی محابا صید عنقا کن کمال این است و بس چون بدست خویشتن بستی تو پای خویشتن هم بدست خویشتن واکن کمال این است و بس کوری چشم عدو را روی در روی حبیب خاک ره بر فرق اعدا کن کمال این است و بس