شمارهٔ ۴

هرشب من و دل تا سحر در گوشه ویرانه ها داریم از دیوانگی با یکدگر افسانه ها اندر شمار بیدلان در حقله بی حاصلان نی در حساب عاقلان نی درخور فرزانه ها از می زده سر جوش ها از پند بسته گوش ها پیوسته با بی هوش ها خو کرده با دیوانه ها از خانمان آواره ها در دو جهان بیکارها از درد و غم بیمارها از عقل و دین بیگانه ها از سینه برده کینه ها آیینه کرده سینه ها دیده در آن آیینه ها عکس رخ جانانه ها سنگ ملامت خورده ها از کودکان آزرده ها دل زنده ها تن مرده ها فرزانه ها دیوانه ها ببریده خویش از خویشتن بگسیخته از ما و من کرده سفرها در وطن اندر درون خانه ها نی در پی اندیشه ها نی در خیال پیشه ها چون شیرها در بیشه ها چون مورها در لانه ها چون گل فروزان در چمن چون شمع سوزان در لگن بر گردشان صد انجمن پر سوخته پروانه ها رخشان چه ماه و مشتری زاین گنبد نیلوفری تابان چو مهر خاوری از روزن کاشانه ها مست از می مینای دل بنهاده سر در پای دل آورده از دریای دل بیرون بسی دردانه ها گاهی ستاده چون کدو از می لبالب تا گلو گاهی فتاده چون سبو لب بر لب پیمانه ها