شمارهٔ ۱۰۹

هیچ ملکی به شرف کشور ایران نشود بیش از این درهم و آشفته و ویران نشود اهل و نااهل وی ار متحد از جان نشوند رنگ ویرانی از این روضه رضوان نشود شهر شیراز که شیرازه علم است و ادب مأمن و مسکن غولان بیابان نشود ای که با خویش به جنگ هستی و با غیر به صلح از چه رو خاطر جمع تو پریشان نشود ملک جم قسمت اهریمن ریمن نشود دیو اگر خاتم دزدید سلیمان نشود زینت حضرت انسان نگر و انسان باش زآن که جنس سبع از معرفت انسان نشود ثابت ار دعوی انسانیت خود نکنی اصل حیوانی و دعوی تو برهان نشود نتوان بیهوده زد لاف بزرگی و کمال خزف از فخر و شرف گوهر و مرجان نشود رازداری نبود راز خود ابراز مکن محرم راز نبی جز شه مردان نشود نخرند اهل یقین وسوسه بوالهوسان نفس شیطان دغا مظهر رحمان نشود صلح و وصل است مرا مقصد و امید که باز بدل از جنگ و جدل با غم و هجران نشود هنری نیست به از علم و ادب در عالم چه توان کرد که مستوجب حرمان نشود نیست کس محرم اسرار حقیقت حاجب چون گدا خازن گنجینه سلطان نشود