شمارهٔ ۱۳۱

در دو عالم جلوه گر نور رخ یاراست و بس جمله اشیاء تجلی گاه دلدار است و بس سینه سیناست عالم نور حق طالع در اوست هر که را بینم چو موسی محو دیدار است و بس معنی قرآن بود مکتوم اندر با بسم نقطه فی تحتها خال لب یار است و بس دوش از پیر مغان پرسیدم از سر وجود گفت ازخم پرس کو دانای اسرار است و بس عارفان مست می دیدار و ما مست وصال در میان جمع امشب شمع هشیار است و بس یوسف معنی برآمد بر سر بازارها هر کجا بینم هیاهوی خریدار است وبس هر کسی آثار نیکویی در این عالم نهاد شعر شورانگیز ما فرخنده آثار است و بس حاجب از مستی اناالحق می زند منصور وار چاره دیوانه بی باک را دار است و بس