شمارهٔ ۱۴۲

نسیم صبح به عالم زمن سلام رسان پس از سلام تو این بهترین پیام رسان به بزم مردم دانا چو بگذری زنهار تو این پیام به خوبان زخاص و عام رسان بگو که فصل بهار است و جشن جمشید است بگوش جمله پیامم به احترام رسان اگر که مفتی شهرت خم و سبو بشکست بحکم شهنه عدلش به انتقام رسان مقام فقر بسی برتر از مقامات است بسعی و جهد تو خود را در این مقام رسان شهان به قدرت و حشمت به خویش می بالند تو خود زفقر و قناعت به احتشام رسان بیا نسیم سحر چون تو روح قدس منی به طاق ابروی مردان ز من سلام رسان به کوه و دشت چو خود مشکبار می گذری تواین غزل به غزالان خوش خرام رسان رسد بیان و فصاحت به اهتمام ولی کنون تو نامه خود رابه اختتام رسان اثر به صحبت خامان و ناتمامان نیست تو این کلام بهر پخته و تمام رسان سلام معنی خیر و سلامت است بلی زمن سلام به هر سالم همام رسان زماه عارض او شامها به صبح رسید ززلف تیره خود صبحها به شام رسان امام رسته ز هر قید و تارک دنیاست تو این حدیث به مأموم و بر امام رسان ز حاجب این غزل نغز و این عطیه خاص بگوش اهل حقیقت به اهتمام رسان