شمارهٔ ۸۲

آنکه در نثر به دعوی ید بیضا می کرد کاش بر صفحه نظم تو تماشا می کرد نظم و نثر تو یقین آب حیات ابد است که سکندر دمی از خضر تمنا می کرد طوطی از خامه تو شکر انشا می خورد بلبل از نامه تو خواهش املا می کرد در پی رسم تقاضات علی الرسم لبم بعد مدح از دهنت بوسه تقاضا می کرد شاه از پیل پیاده کند از اسب وزیر آنکه عالم همه مات رخ زیبا می کرد فیض روح القدس اندر قلم قدرت اوست زان که گاه سخن اعجاز مسیحا می کرد دل صدف وار پر از معنی گوهر بد از آن سینه صافی ما صنعت دریا می کرد سوختم از شرر آتش غیرت حاجب مدعی گر هوس سوختن ما می کرد