شمارهٔ ۳ - درد بی دوا

ح حاجب شیرازی
0 Altın Yaprak
گفتم به یار غمزه چشم تو دلرباست لعل تو شکر است کلام تو جان فزاست زلف تو عنبر است ز کوتش به ما رواست ای نازنین صنم دل تو مایل جفاست عمر عزیز ماست چه حاصل که بی بقاست یکدم ز دام عشق تو جانا رها شدم بنگر چسان به درد و الم مبتلا شدم از بهر تو ز قوم و ز خویشان جدا شدم تنها نه من به خال لبت مبتلا شدم بر هر که بنگری به همین درد مبتلاست از بهر تو مدام اسیرم به درد و غم جور و جفا بس است رها کن مرا زغم زلف سیاه تست چه پرپیچ و پر زخم چشمت گر اندکی به سیاهی زند رقم فیروزه را نظر چه کنی دیده را جلاست تکذیب غیر نقص کمالت نمی شود ماه بلند همچو هلالت نمی شود ابروی زرد نقص جمالت نمی شود الت نمی شود سر سوره کلام خدا اکثرش طلاست ترسم از آنکه مرگ هوای دلم کند تب عارضم گرفته اجل غافلم کند غسال شوید و بر دو در گلم کند رفتم بر طبیب علاج دلم کند آهی کشید و گفت که این درد بی دواست چشم طمع بپوش تو ایدل از این جهان پیمانه پر کنیم چه از پیر و از جوان روزی به عزم سیر به صحرا شدم روان صیاد می دوید و اجل از پیش دوان گفتم مرو مرو که تو را مرگ در قفاست ساقی ز جای خیز و میم در پیاله کن بر رغم مدعی ز غمم آه و ناله کن ما را به خاندان مروت حواله کن حاجب به خم باده وحدت غساله کن گر زین میانه جام ببرم شاهدم خداست

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.