Karabasan

Bitmeyecek düşlerimin karabasanı her gün kaç kez seninle uyanıyorum uykuya hasret gözlerim sancılı alabildiğince hırslı ve ihtiraslı bıktım artık senli kabuslardan ya deli gibi peşinden koşan serseri ya kendini kaybetmiş şuursuz bir deli hangisi benim bilmiyorum artık yine uykularımın birinden ıkıveriyorsun yapma bunu bana diyen haykırışlar yükseliyor camlar parçalanmış komşular seyirde kırılan cam parçasıymış gibi görünse de yine kırıyorum böyle bir günü senin uğruna sana parçalatıyor bu kırıklar seni her zerrenle bana kaçmak istiyorum senden acıma çare olur diye bulamıyorum çıkış yolunu sen oluyorsun bütün kapılar senin aklımda olduğun her an bir düş bir kabus tutsaklığımın bedeli daha kaç yıl mapus bırak da gideyim artık ne kaldı daha alacak benden düş yakamdan karabasan düşlerimin celladı gencecik bir ömrün yarım kalan sevabı.