Nefes

Bazen için ağlar Sızlarsın Bazen yüreğin kanar Ağlayamazsın Güle güle dersin bir ilke uğurlayamazsın... Bir sis olur ışığın karşıki dağın koynunda Güneş doğar uyanırsın; ne onu bulursun omzunda ne de ışık kalmıştır koynunda yine yalnızlığına yanarsın yine umudunu bir demlik çayda saklarsın Ellerini uzatsan da; dokunamazsın... Soğuk bir iklimde Ilıman bir rüzgardır yaşadıkların Kapılıp gidersin içinde ki hoyrat yele İçini ısıtır sevdiğin Her an onu düşledikçe Ama düştür ya bu; birden düşürüverir seni gerçeklere... bir bakarsın ki Hüzünlerin eskisinden sarı sevginse kapkaradır artık Yolunu da kaybedersin sevginin Karanlık, ıssız sokaklarda... İnan bana yaralı gülüm Senden başkasına gönül veremem Sensizliğin koynunda yansam da Yine gam yemem... Sana birgün unuttum dersem Sana birgün hiç sevmedim dersem Yaralı gönlüm kanar durur yalan söyleyemem... Kimi zaman gözlerinin içine girdim Kimi zaman sözlerime gömdüm seni Gün geldi güneşte gördüm Gece geldi yıldızlarda hissettim seni... Düşler kurup başroller verdim ya sana Bir türlü uyanmadı gönlüm Bir bilsen gülüm Ben hayatta en çok Bir seni sevdim Bir de... Seni... Sınıra dayansa da ömrüm Uzatmalarını oynasam da birgün Ben yine seni severim gülüm... Hep yüreğinin sesini dinle derdin Bense hep senin seslenmeni bekledim Seslenir de, çağırır beni Uykusuzum, yanımda kal, ihtiyacım var... Der diye beklerdim telefon seslerinde Oysa...neyse... Uzun gecelerde nikotin kokan nefesini çektim Belki, Ama belki; Birgün ben de tatmak isterdim hiçbir zaman içime çekemeyeceğim Nikotini; hiçbir zaman söküp atamayacağım Seni... Artık sesini duymak, cennette su sesidir bana Ellerine dokunmaksa, çiçek toplamak gibidir İncitmeden, kırmadan... Sana ağlayabilmekse; Sana başımı yaslayıp ağlayabilmekse; Gözyaşlarına dayanamayıp ağlayabilmekse; Yeni doğmuş bir bebek kadar kolaydır artık Nasıl bir dünyaya geldiğini bilmeyen bir bebek... İşte sen de beni; Beni sevdiğini söylediğin an doğurdun, dostum... Muhtacız artık birbirimize Ben senin sevgine, Sen benim sevgime... Ayrılık çok zor derler Oysa ayrılmak mı zor, unutmak mı... Galiba en zoru unutulmak Yada Sen onu unutmadan Onun seni unuttuğunu görmek... Ölüm çok beter derler Oysa ayrılık mı beter, ölüm mü Galiba en zoru ayrılık Onun bir yerlerde yaşadığını bilerek Sevgi kokan ellerini uzatıp ta, Ona değememek... Sevmek çok güzel derler dostum Oysa sevmek mi güzel, sevilmek mi Yada Sen onu severken Onun da seni sevmesi mi güzel... Ben sadece seni seçtim Sense yanında hepsini getirdin. Yıllar geçti ardımdan Tüketti benliğimi ama terk etmedi beni sevdan... Yazılanlar birgün biter ama tükenmez yine sevdan... Anlat şimdi bana deniz kokulu yarim Sönmüş deniz fenerini anlat Yakamozun ancak aydınlattığı kayalıkları anlat Ve o keskin kayalıklarının üzerinde Dokunamayışımı anlat... Karanlık gecelerde umursamayışlarını Issız bir rıhtım kenarında serilişlerde Çok yakınında olsam da Hasret bırakışlarını anlat... Bir insan olup da, Nasıl bırakıp gittiğini anlat... Umarsız, haince ve gülerek... Şimdi gitmek mi zor, kalmak mı Kalıp da seni kaybetmek mi Dönüp de seni bulamamak mı Atık bir pisliğim, ıssız bir deniz ortasında Ömrümü ise Senden arta kalan yarım yamalak ömrümü ise Bir pet şişeye doldururum Hem içime çekerim seni Hem de yüreğimin çatlaklarından boşaltırım seni... Söyle şimdi bana deniz kokulu yarim Gitmek mi zor, kalmak mı, Kalıp da yanında ölmek mi, Ölüp de yanına gelememek mi... Bir uğurlamadır bu, Bir hoşçakal bilinmeze Belki ayrılık, sonu bilinmeyene Ürperiş, insanı deli eden Yada başını aşk belasından kurtarmaktır Siyah gözlerinle birlikte Koynumda seni götürmektir... Yada evladını kaybetmiş bir anne gibi Koynunda onu bulamayınca Kendini onsuzlukla öldürmektir Bir dalgadır hayatla Otuzundan önce gol atıp Maçı önceden bitirmektir Ama en dayanılmazı Yokluğunu görmektir... Savur şimdi saçlarını göklere Hayalin küllensin tozan yellerle çok uzaklarda bölünür soluğum Seni söylerken Sana söylerken Sana, seni severken gelir son nefesim derin bir sessizlikte; sensizlikte.