Ey Hüzün Sen Bana Misafir Ol...!

Ey hüzün ben sana yeterim gel bana misafir ol Bırak kalsın dost yüzlerde tebessümler Benim çağlayanlarımda yıkan yeter sana bendeki keder Akşam vakitleri yakınımda dolaş yeni yeni efkarları derle gözlerimden Sevdiklerimden biraz olsun uzaklaş yetmezmiyim ben sana sahiden Bak ben senden şikayetçide olmam hem nezaman gideceksin diye sormam Kalabildiğin müddetle seninleyim yeterki yalnızca benimle kal seni başkasıyla asla görmiyeyim Hani uykusuz sabahlarım var ya benim seccademe senide işleyeyim Ne kadar yakışırız bir bilsen senle ikimiz secdeye bir gidelim Varsın sarsın beni soluk titreyişler her hıçkırmada seni besleyeyim Sen şahidim ol sen günahlarıma tövbeleride senle getireyim Birde ayrılma sıkı tut elimden Habibi Güzin-i dileyeyim Uykumda bile gitmeki benden o güzeller güzelini göreyim Deli bile derlerya desinler senin dostluğunu nerden bilsinler Kolay kolay geçmezdi onca yıl lezzetin olmasaydı eğer Ey hüzün beni sen bırakma gözlerimde saklanan damla ol Ben sana söylemedikçe akma seher vaktine hazır ol Aslında emanetsin sen bana bir yavru bir kardeş bir sır gibi Ondan düşkünlüğüm çok sana belkide asırlardan bu yana Aslında hep sevdiklerimle olmuşsun her birinden ayrı bir tadın var Belkide gönlüme böyle dolmuşsun onlardan yadiğar birer anın var Habibin sevkat dolu kalbinde çoğu zaman senin yerin var Bakıyorum sevdiklerime gitmişler hep birer birer Sen kalmışsın hatıralarla belliki bana emanet ettiler Ey hüzün ben sana yeterim inan gel sen bana misafir ol Dost yüzlere hiç uğrama tebessümlerinden uzak ol