Tut Ellerimi

Ey bahar tut ellerimi artık, tut ki bu çizgiler silinsin yüzümden. Damla, damla okşa ruhumu okşa ki kurtulayım hüzünlerden. Ne gam kalsın yorgun gönlümde ne bir ah, ne bir sitem. Güneşi ışıldasın gülüşlerin pırıl, pırıl doğrulup kalkayım ayaklarım üstüne yeniden. Varsın yollar yokuş olsun, rüzgâr sıcak, deniz uzakta olsun varsın. Çatlamış kupkuru toprak beni en iyi sen anlarsın. Olsun varsın bir serap olsun gördüğüm ışıltılar. Görüyorum ya o yeter bana yanımda olmasa da ummanlar. Gece çakıl taşlarıyla oynaşsın yakamozlar. Ayaklarım ıslansın kumlarda, isterse deniz kaçsın benden her adımımda. Bana kokusu yeter yosunlarının, ardımdan silsin dalgaları. Sahilde ki izlerini ayaklarımın. Hiç geçmemiş olayım, hiç inmemiş kıyısına bu sevdanın. Yeniden ağlayayım çekinmeden hiç bir şeyden çocuklar gibi. Rüzgâr ile oynayayım düşlerimin her biri bir uçurtma olsun, her biri başka renkli. Ey bahar tut ellerimi artık, tut ki içimdeki özlemler dinsin. Kilitli kelimeler esaretlerinden kurtulsun. Meltemlerine taç edip halimi yetmeyen nefesim yerine Ilık esintilerin kainata duyursun. Ey bahar tut ellerimi artık, tut ki bu bekleyiş bir son bulsun.