Belki

Damla damla yüzümde yağmur Hüzün ve keder yanımda Beni tek anlayanlar Terk edilsem de hep buralarda Sonra yürürüm yalnızlığa doğru Yollarıma taş koymuşlar ama yine de basıp geçmem Sorularıma aldırmadan gitmişler Yine de selamsız olamam bazen Gülüşler arasında kaybolmakta var Sessizliğe sarılıp beklemekte güzel bazen Hiç üşümezsin işte o zaman Kalabalığın rüzgarı geçip gider Bir tek sen kalırsın Sana sarılır herkes üşümemek için Sonra bulamazsın eski kendini Avunursun ısıttığın kalplerle Onlarda soğur bir zaman Üzülürsün kaybettiğin kendine Belki de kırılmış eski bir ayna Tozlanmamış biter elinde Karşında tanıyamadığın bir yüz Sana seslenir anlayamadığın bir dilde Ümidindir belki o Olup farkına varamadığın İçindir belki o Sevip sayamadığın Küçüklüktür belki o Saklayıp unutamadığın