Rüyaların En Siyahı

Daha az seviyordum seni, giderek daha az Unutur gibi seviyordum azala azala Aramızdaki uzaklığın karanlığında Geceler kısalıp gündüzler uzuyordu Öyle olunca daha az seviyordum seni Kendini iyileştiren bir yara gibiydi Daha az ve zamanla... Sen geceyi tutuyordun ben nöbeti Uzak dağ kışlalarında Görmüyorduk birbirimizi Ben Cansu diye ararken seni Siyah Göl sanki canıma kast suyumu kesti Usul usul sis iniyordu kopmuş yollara Işığı hafif.. uykusu ağır gecelerde Üzerini örtüyordum senin.. Bir çığ gibi büyüyordun rüyalarımda sevgilim Yıldızları daha büyüktü bazı gecelerin Nöbet kadar yalnızken öğrenecektin bunu da Yeniden ödetiyordum sanki kendime Onca aşkın öğretemediğini yıllarca Kolay değildi... Kaç acı birden imtihan etmişti beni Her şey karanlıktan daha çok siyahtı Bir tek gece vardı insanın hayatında Ömür boyu sürecek gibiydi nöbeti İyi ol... Sağ ol... Uzak ol... Ama bir daha görme beni diyordu bir ses... Kulaklarımı tıkamaya çalıştım bir daha işitmiyim diye Ağzımı var gücümle kapattım belki de ben söylüyorum diye Çok korktum sevgilim belki de bir daha hiç uyanamam diye... Ben renklerin en siyahını hak ettim mi O kadar beyaz severken seni...