شمارهٔ ۳۳

هرچه می گردد سر زلف تو لرزان بیشتر می شود جمعیت دل ها پریشان بیشتر شب به یاد طره ات با دل کشاکش داشتم زین کشاکش دل پریشان شد من از آن بیشتر از دو زلفت تیره روزی شد نصیب اهل دل صدمه کافر رسد بر اهل ایمان بیشتر نیست زاندوه و غمت دل را پذیرایی دریغ میزبان شاد است باشد هرچه مهمان بیشتر دیدن ماه رخت بر اشک شوق من فزود جزر و مد یم شود از ماه تابان بیشتر تا نگویی بر رخت آیینه حیران است و بس من دلی دارم بود ز آیینه حیران بیشتر هیچ می دانی چرا جان را نثارت می کنم تا یقین گردد تو را می خواهم از جان بیشتر صابر از دامان جانان دست حاجت برمدار درد کم گردد اگر کوشی به درمان بیشتر