Yorgun Semazen

Güneşin kalbine düşen sevda olmasaydı Aşık pervane gibi dönüp de yanmasaydı Karanlığa mahkum, Yaşamdan mahrum Taş ve topraktan öte Ne anlam ifade ederdi ki dünya. Belki bir kabus olurdu, Belki de hiç yaşanmamış bir rüya Güneş ve dünya iki ezeli aşık, Biri ayna,diğeri ışık Biri yandığı; Diğeri yansıttığı müddetçe,aşk vardır. Birleşmek; onlar için intihardır. Aşığın sevdası, Maşukun yüreğinde hayat buluyorsa vuslat'tır "Kalp kalbe karşıdır" derler ya, Bu sırra erebilmektir. Karşılıksız sevebilmektir. Sevdası için yana bilmektir. AşK İnadına yaşamaktır, Yaşanasıca hayatın zorluğuna direnmek, Oysa ki esarettir! Karamsar duyguların Çaresizliğini kabullenmek… Güneş olup dünyana doğabiliyorsan, Her yeni güne, aydınlık umutlar katabiliyorsan, Sevgini tohum gibi saçabiliyorsan, Hayatı görerek ve hissederek yaşayabiliyorsan, Değme gitsin böyle bir halete Umutsuzluk dediğin nedir ki! Güneşe gölge olmuş, aydan öte Ne korkarsın,karanlığından Kurtul şu; karamsarlığından Bırak da ay korksun Senin aydınlığından...