Yetmiş İkinci Sonnet

Sen bir dişisin, doğa gibi güçlü bir dişi Ne güzel okşar insanı ekmek dağıtan ellerin. Pembe gül yaprağı tırnakların, apak fildişi Parmakların altında soluk alır sevinç derin derin. Ardında günlük yemek kokusunu, çay fincanlarının Yeni tanımış bir durumun var eski bir düşü. Yeşil çimenlerinde uzanmak için aşk anlarının İster bir kez daha şiirle gerçeğin dövüşü. Duyarım seni kovaladığım teke kokusunun Her gün Pan gibi hırsla meşe ormanında Aşk çağlar etlerinin gümüş dumanında... Bir gölgelik kır çiçeklerinin beneklediği Kalbimin küt küt atarak seni beklediği Bu yerlere kaçarak gel bir akşamüstü olsun.